سری مقالات تشریحی پرنده های مدل – بخش هفتم

سری مقالات تشریحی پرنده های مدل – بخش ششم
آگوست 14, 2019
سری مقالات تشریحی پرنده های مدل – بخش هشتم
آگوست 21, 2019

سری مقالات تشریحی پرنده های مدل – بخش هفتم

به عنوان یک پرنده بال ثابت دارای پیشران، بوسیله حرکت پرنده درون هوا و ایجاد این نیروی لیفت به کمک بال های آن، پرنده می تواند در ارتفاع مورد نظر باقی مانده و یا به سطح پروازی بالاتری برود، ولی در پرنده های هواسر یا همان گلایدرها داستان متفاوت است، این دسته از پرنده ها تنها قادر به افزایش ارتفاع بوسیله جریان هوای بالا رونده ای هستند که سرعت و نرخ این جریان بالارونده، بیشتر از نرخ کاهش ارتفاع گلایدر بوده، لذا پرنده را در ارتفاع مشخصی حفظ کرده و یا به پرنده قابلیت افزایش ارتفاع می دهند.

دو عدد گلایدر رادیو کنترل

انواع گلایدرها
Sailplanes یا همان هواپیماهای بدون موتور، که اغلب از جریان هوای گرم بالا رونده جهت باقی ماندن در ارتفاع مورد نظرشان، بهره می برند. از آنجایی که خلبان نسبت به جریان هوای مذکور دید مشخصی ندارد و به نوعی تنها پارامتر راهنمایی کننده حالات پروازی پرنده می باشد، لذا چه خلبان مدل، چه خلبان پرنده سرنشین دار، بایستی دارای تجربه کافی جهت شناسایی هسته های تمرکز این هوای گرم بالارونده بوده تا بتوانند به پروازی پایدار نائل آیند.

نمونه ای از یک هواسر رادیو کنترل

Hang gliders یا همان کایت ها، متشکل از ساختاری صلب بوده که بخشی پارچه ای بوسیله اتصالاتی به این ساختار متصل می باشد و ظاهری مشابه به بادبان کشتی را به آن می دهد. در انواع ابعاد واقعی، خلبان بوسیله جابجا کردن بدن خود و تغییر مرکز ثقل پرنده، اقدام به هدایت آن می کند و در انواع مدل، مدلر بوسیله، سروهای نصب شده با جابجا کردن لینکهای متصل به ساختار، اقدام به هدایت پرنده می کند.

نمونه هایی از کایتهای رادیو کنترل

Paragliders یا همان چتربال ها، که از نوع ویژه ای از چتر قابل هدایت به عنوان بال بهره می برند. کنترل این وسایل پرنده بوسیله اعمال کشش بر روی کابهای متصل شده به لبه فرار ایرفویل و ایجاد تغییرات در نواحی انتهایی بال ها، امکان پذیر می شود.

چتربال رادیو کنترل

قوای پیش رانش
پرنده های مدلی که دارای قوای پیشران هستند، در اصل مجهز به مکانیزمی جهت ایجاد تراست یا همان نیروی پیشران به منظور حرکت پرنده درون هوای می باشند. از انواع این پیشران ها می توان به موتورهای الکتریکی، موتورهای احتراق داخلی پیستونی، راکتها، موتورهای توربین گازی در ابعاد کوچک، گازهای تحت فشار ذخیره شده در سیلندهای کوچک، پیشران از نوع موتور کشی و … اشاره کرد.

پیشرانش از نوع موتور کشی
یکی از قدیمی ترین روش های تولید نیروی پیشران، که بوسیله یکی از مهندسین پیشگام هوانوردی به نام “Alphonse Penaud” ابداع گردیده بود، موتور کشی می باشد. در این روش یک رشته بلندی از لاستیک ارتجاعی یا همان کش، چندین دور پیچانده شده، انرژی پتانسیل ذخیره شده در این کش در زمان پرواز پرنده رها شده و تولید انرژی جنبشی و ایجاد دورانی سریع در ملخ پرنده نموده که همان نیروی جلوبرندگی را ایجاد می کند. این روش یکی از مرسوم ترین رویه های تولید نیروی جلوبرندگی بوده که از پرنده های اسباب بازی کودکان تا انواع پرنده های پرواز آزاد مدل جهت مسابقات، کاربرد دارد. این موتورهای ایجاد شده بوسیله لاستیک دارای قابلیت ارتجاعی، بسیار ساده و با دوام می باشند، ولی دارای محدودیت های مانند مداومت پرواز پایین، بالا بودن گشتاور منتقل شده به ملخ در لحظات اولیه رها سازی پرنده و کاهش این گشتاور بصورت پیشرونده بوده که رفع این موارد خود چالشهایی را در بر دارد. برای مثال در نمونه های مسابقه ای پرنده های مدلی که از این قوای پیشران استفاده می شود از مکانیزم هایی مانند گیربکس استفاده کرده تا بتوان یک نیروی جلوبرندگی با نوسانات پایین را ایجاد کرد و گشتاور منتقل شده به ملخ را تا حدودی تحت کنترل قرار داد و به مداومت پروازی پرنده، حتی در مواردی تا یک ساعت، دست یافت.

نمونه ای از یک هواپیمای موتور کشی

ادامه دارد…
استوار باشید.
سید مهران موسوی پور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *